|
Inhoud
Inleiding
1. Allerlei soorten en maten
2. Familie van de zeeschildpad
3. De voortplanting
4. Van ei tot opa (of oma)
5. Hoe zit een zeeschildpad in elkaar?
6. Bedreiging van de zeeschildpad
7. Weetjes
Slot
Literatuurlijst
Inleiding
Mijn werkstuk gaat over zeeschildpadden. Ik heb daarvoor gekozen omdat ik het
hele leuke en mooie dieren vind. De manier waarop ze in het water bewegen vind
ik heel bijzonder. Zeeschildpadden zijn er al heel lang. Al vanaf de tijd van de
dino’s. Dankzij allerlei organisaties, zoals het WNF (Wereld Natuur Fonds) zijn
ze er nog steeds. En hopelijk blijven ze nog heel lang.
1. Allerlei soorten en maten
In dit hoofdstuk hoor je van alles over soorten zeeschildpadden.
Zeeschildpadden hebben stevige flippers en een gestroomlijnd schild, daardoor
zijn ze erg snel. Maar ze hebben niet alleen de zee nodig. Zonder zandstrand,
geen schildpaddeneitjes. Dat maakt zeeschildpadden dubbel kwetsbaar. Maar het
WNF doet van alles om de zeeschildpad te beschermen.
Vroeger en nu
Zeeschildpadden stammen af van de dinosaurussen. Al 200 miljoen jaar geleden
waren er al schildpadden, toen begon de tijd van de dino’s. Eerst alleen
landschildpadden, later gingen sommige schildpadden in de zee leven. Maar zij
waren toen niet de enige, want er waren ook al zeesauriërs. Die zijn familie van
de dinosauriërs. Ongeveer 65 miljoen jaar geleden verdwenen de dinosauriërs van
de aarde. De zeeschildpadden bleven er gelukkig wel en zijn nog steeds niet
uitgestorven.
Er zijn 7 verschillende soorten
zeeschildpadden. Er zijn:
-Groene zeeschildpadden
-Lederschildpadden
-Karetschildpadden
-Dikkopschildpadden
-Platrug zeeschildpadden
-Warana’s
-Kemps zeeschildpadden
De Groene zeeschildpad (Chelonia mydas)
De Groene zeeschildpad eet geen vlees. Hij eet onder andere zeegras en algen.
Hij leeft in gebieden in de Middellandse Zee, de Indische Oceaan, De
Rode Zee, de Stille Oceaan en de
Atlantische Oceaan. Hij wordt ook soepschildpad genoemd. Omdat de mensen soep
van hem maken. Hij wordt ongeveer 100-125 cm lang.
De Lederschildpad (Dermochelys coriacea)
De lederschildpad is in staat om een lichaamstemperatuur te halen die
hoger is dan die van het zeewater. Hij leeft voornamelijk in gematigde wateren,
zoals in de buurt van Canada, IJsland, Noorwegen, Nieuw Zeeland en Chili.
Lederschildpadden zijn wel eens gezien in de buurt van ijsbergen. Het grappige
is dat ze hun eieren alleen maar i n
tropische gebieden leggen. De lederschildpad is de grootste
zeeschildpaddensoort, hij kan 160 cm lang en 500 kg zwaar worden. Ze eten vooral
kwallen. Zijn schild, kop en flippers zijn
zwart en vaak wit gestippeld. Anders dan de meeste zeeschildpadden heeft hij
geen klauwen op zijn voorpoten.
De Karetschildpad
(Erethmochelys imbricata)
Karetschildpadden komen voor in tropische maar ook subtropische gebieden. Ze
leven vooral bij koraalriffen. Grote groepen komen voor in Mexico, Indonesië,
Australië, en de Sey chellen.
Kleinere groepen komen voor in Madagaskar, Guyana’s en de Rode Zee. De
karetschildpad eet vooral sponzen, maar ook kwallen en kleine zeedieren die in
zijn leefgebied
voorkomen. Hij wordt ongeveer 75-95 cm groot en 40-80 kilogram zwaar.
De Dikkopschildpad (Caretta
caretta)
Dikkopschildpadden eten graag oesters, maar ook andere schelpdieren. Ze
hebben sterke kaken waarmee ze de hardste schelpen kunnen kraken. Je vindt ze in de Indische Oceaan, de Atlantische
Oceaan en de Stille Oceaan. De grootste nestelende groepen dikkopschil dpadden
vind je bij de VS. Ze hebben nog veel meer
nestelgebieden. Dikkopschildpadden zijn grote zeeschildpadden die 110 cm groot
en 160 kg zwaar kunnen worden.
De Platrug zeesch ildpad
(Natator depressus)
Platrug zeeschildpadden
eten vooral zeekomkommers, sponzen, algen, inktvissen, zacht koraal en kwallen.
Platrug zeeschildpadden hebben een klein leefgebied. Ze eten en
leven aan de noordkust van
Australië, Nieuw
Zeeland en Papua Nieuw Guinea. Nesten doen ze bijna altijd aan de kusten van
Australië.
Platrug
zeeschildpadden zijn niet zo grote zeeschildpadden. Hij lijkt op de groene
zeeschildpad. Zijn schild is erg
dun en kwetsbaar. Zijn rugschild is plat. De randen van het schild
zijn omhoog gekruld. Hij wordt ongeveer 75-95 cm lang.
De Warana (Lepidochelys olivacea)
Warana’s eten vooral garnalen, krabben en slakken. Warana’s komen voor over de
hele wereld. Mexico, Costa Rica en India zijn de belangrijkste leefgebieden. Het
kan heel mooi zijn om Warana’s te zien nestelen. Want ze komen soms met
duizenden het strand op. Deze soort wordt ook wel de Olive Ridley
dwergzeeschildpad genoemd. Hij is eg klein, maar toch niet zo klein als de Kemps
zeeschildpad. Hij wordt zo’n 70 cm lang. 
De Kemps zeeschildpad
(Lepidochelys kempii)
Kemps schildpadden lijken op Warana’s. Maar hij is kleiner (tot 70 cm) en ook
nog de zeldzaamste zeeschildpaddensoort. Zijn grootste kenmerk is zijn brede
schild. Kemps schildpadden eten vooral dierlijk voedsel, zoals mosselen,
garnalen en slakken. Hij heeft een klein leefgebied, dat zich verspreid tot de
Golf van Mexico en de oostkant van de VS. Het belangrijkste nestgebied is het
strand van Rancho Nuevo in Mexico. Veruit alle Kemps schildpadden leggen hun
eieren op dit strand. Hij wordt zo’n 60-70 cm lang.
 
2. Familie van de zeeschildpad
In dit hoofdstuk ga ik vertellen over familie van de zeeschildpad. Het zijn
er twee: landschildpadden en moerasschildpadden. Moerasschildpadden lijken het
meest op zeeschildpadden. Ze hebben alleen geen flippers. Het schild is zwaarder
en het heeft een andere vorm. In dit hoofdstuk hoor je nog meer.
Landschildpadden
Landsch ildpadden
hebben een hoog, bol schild en het schild is erg zwaar. De grootste is de
alligatorschildpad. Hij kan 70 cm lang en 90 kilo zwaar word en.
Landschildpadden eten heel veel planten.
Van cactussen tot droog gras, maar ook bloemen en vruchten. Er zijn 41
verschillende soorten landschildpadden.
Sommige soorten kunnen lang met een beetje
voedsel. Ze wachten op regen om groene planten te eten. Sommige eten
paddenstoelen en andere schimmels.
Maar andere eten zelfs poep van andere dieren! Als ze een baby zijn, kunnen
landschildpadden 10 tot 12 cm groot zijn en na een jaar zijn ze 20 tot 30 cm
lang. In hun eerste jaar groeien ze ongeveer 9 cm of meer.
Moerasschildpadden
Moerasschildpadden leven niet alleen in moerassen, maar ook in meren.
Moerasschildpadden lijken het meest op zeeschildpadden, omdat ze vooral in het w ater
leven. Ze hebben niet echt flippers maar zwemvliezen tussen hun tenen en
vingers. Hun schild is platter en lichter dan die van landschildpadden. Er zijn
wel 196 soorten
moerasschildpadden!
De grootste is de reuzenweekschildpad (ongeveer 115 cm lang en 120 kg zwaar).
Moerasschildpadden eten hun hele leven vlees (soms ook planten). Ze eten
bijna alles wat ze tegenkomen. Zoals waterinsecten, weekdieren, schaaldieren,
kikkers en zelfs slangen. Sommige soorten eten zelfs poep van andere dieren! Sommige
moerasschildpadden zijn actieve jagers en zoeken in het water naar een prooi.
3. De voortplanting
In dit hoofdstuk ga ik iets vertellen over de voortplanting van de
zeeschildpadden.
Het bestaat uit twee delen, namelijk: hofmakerij en eieren leggen. Hofmakerij
betekent dat het mannetje het vrouwtje gaat versieren. Lang niet alle soorten
doen aan hofmakerij. Als een vrouwtjes zeeschildpad haar eieren wil leggen, moet
ze soms meer dan 1000 kilometer reizen!
Hofmakerij
Zoals ik al vertelde, doen lang niet alle soorten aan hofmakerij. Sommige houden
er een heel liefdesspel op na, terwijl andere soorten het helemaal niet kan
schelen. Het manne tje
gaat gewoon op het vrouwtje zitten. Dat wil ze dus helemaal niet en ze probeert
hem af te schudden door weg te zwemmen. Maar hij  blijft
haar volgen en op een gegeven moment geeft ze dan toch toe. Soms bijt de man wel
eens in haar kop of voorpoten, zodat haar staart en achterpoten onder het schild
vandaan komen. Dan kan de paring beginnen.
Als ze gaan paren gaat het mannetje op de rug van het vrouwtje zitten en
houdt zich dan vast met een scherpe klauw aan zijn voorpoot. Hij krult zijn
staart onder het schild van het vrouwtje. Als ze oud zijn, is het verschil
tussen hen goed te zien. Het mannetje is vaak kleiner en heeft een holling in
zijn buikschild, zodat hij goed op de rug van het vrouwtje kan zitten. Hij heeft
ook een dikkere en langere staart.
Eieren leggen
Zeeschildpadden kunnen meer dan honderd eieren leggen. Maar dat doen ze niet
alleen. Ze komen met heel veel naar het zandstrand. Dat kan precies hetzelfde
strand zijn als waar ze zo’n 30 jaar geleden geboren zijn. Ze kunnen van
honderden kilometers ver het strand ruiken. Het is soms wel duizenden kilometers
ver. Ze weten de weg door de stand van de sterren. Het vrouwtje maakt twee
kuilen. In de ene kuil gaat ze zelf liggen. Dan maakt ze een tweede kuil die
onder de eerste zit en daar legt ze de
eieren in. Daarna gooit ze zand over het nest
heen, dan drukt ze het met haar buikschild plat en dan bedekt ze het nog met
dode bladeren. Het vrouwtje gaat dan weer terug naar de zee en laat het nest met
rust. Ze bemoeit zich verder nergens mee. De zon verwarmt de eieren zodat ze
uitkomen. De eieren heb ben
de vorm van ronde tennisballen. Na 2 tot 3 maanden komen de eieren uit. De
temperatuur van de zon bepaalt of het een mannetje of een vrouwtje wordt. Als de
temperatuur warmer is dan 30 graden, wordt het een vrouwtje. Als het kouder is
dan 28 graden, wordt het een mannetje. De temperatuur is vaak 29 graden, dus 50%
kans op een vrouwtje en 50% kans op een mannetje. Maar soms is de kans dat het
een vrouwtje wordt groter, omdat dat afhangt van het strand en hoe diep de
nestkamer is. Als een zeeschildpad uit een ei komt, ziet hij er verfomfaaid uit.
Maar als hij zich uitgerekt heeft, ziet hij er precies zo uit als zijn ouders.
Soms is hij wat lichter van kleur. Vogels, krabben en varanen (een soort
hagedissen) vinden zeeschildpaddeneieren erg lekker. Als ze de kans krijgen,
grijpen ze de eieren en laten ze een hele puinzooi achter.
Raadsel van de trek
In dit kleine stukje vertel ik nog iets over de trek. Zoals ik al vertelde
gaan zeeschildpadden naar hun geboortestrand toe om eieren te leggen. Maar het
is eigenlijk wel gek, want waarom zouden ze zo’n lange reis maken, terwijl ze
hun eieren toch ook op andere stranden hun eieren kwijt kunnen? Die stranden
liggen dan wel in de buurt van hun geboortestrand, maar toch… Misschien wordt
die vraag ooit beantwoord.
4. Van ei tot opa (of oma)
In dit hoofdstuk vertel ik hoe een baby zeeschildpadje een oude zeeschildpad
wordt. Dit is een vervolg van hoofdstuk 3. Als de zeeschildpadjes uit het ei
komen, rennen ze zo snel mogelijk naar de zee. Ze komen ’s nachts uit het ei. De
weg weten ze door het licht van de maan en de sterren. Dan moeten de
schildpadjes zichzelf weten te redden, in de oceaan. Als dat maar goed komt…
Het ei uit en naar zee
7 tot 10 weken nadat de moeder de eieren had gelegd,
komen de zeeschildpadjes uit hun eieren. Dat doen ze met een speciaal ding: de
eitand. Kort daarna breekt de eitand af. De schildpadjes komen ’s nachts uit hun
eiere n.
Dan zijn ze nog geen 9 cm lang! Een schild hebben ze wel, al is het nog niet zo
hard. Ze moeten eerst de kuil uitkomen. De onderste
zeeschildpadjes duwen de bovenste omhoog. Op een gegeven moment komt het zand
bovenin in beweging. Ze zijn eruit. Maar ze rusten niet uit. Want dan zouden ze
opgegeten worden. De zeeschildpadjes rennen meteen naar zee. Als ze uit het ei
komen, hebben ze korte tijd nodig om uit te vinden waar de zee is. De weg weten
ze
door het licht van de
maan en de sterren. Als ze het uiteindelijk gevonden hebben, rennen ze als
opwindspeeltjes naar de zee. Maar in de zee zijn ze nog lang niet veilig…uit hun
eieren. Dan zijn ze nog geen 9 cm lang! Een schild hebben ze wel, al is het nog
niet zo hard. Ze moeten eerst
de kuil uitkomen. De onderste zeeschildpadjes duwen de bovenste omhoog. Op een
gegeven moment komt het zand bovenin in beweging. Ze zijn eruit. Maar ze rusten
niet uit. Want dan zouden ze opgegeten worden. De zeeschildpadjes rennen meteen
naar zee. Als ze uit het ei komen, hebben ze korte tijd nodig om uit te vinden
waar de zee is. De weg weten ze door het licht van de maan en de sterren. Als ze
het uiteindelijk gevonden hebben, rennen ze als opwindspeeltjes naar de zee.
Maar in de zee zijn ze nog lang niet veilig…
In de zee
Als de zeeschildpadden de zee in gegaan zijn, zijn ze nog lang niet veilig. Er
zijn daar haaien en allerlei andere vissen die wel zeeschildpadjes lusten. De
zeeschildpadjes die overleven, hebben geluk. Als er een van de honderd
overleeft, is het al perfect.. Daarna zwemmen ze naar de open zee, ieder voor
zich. Helaas is over de manier hoe ze de eerste maanden en jaren doorbrengen,
weinig bekend. Waarschijnlijk leven ze op de bodem van de zee, tussen het
zeewier, waar ze beschutting en voedsel vinden. Hun voedsel is vooral plankton.
Later zullen ze ook meer dierlijk voedsel eten. Op hun beurt worden sommige
zeeschildpadjes ook opgegeten.
Volwassen
Als de zeeschildpad eindelijk volwassen is, is ze al wel gegroeid. Ze kan veel
beter zwemmen, haar schild is een stuk harder, enz. Ze moet natuurlijk nog paren
met een mannetje. (Ik heb daar al over verteld.) Als ze dat gedaan heeft moet ze
nog eieren leggen, op haar geboortestrand. Dat ligt honderden kilomete rs
verderop. Zoals ik
al zei weten ze de weg door de sterren. Als ze er is, maak ze een kuil, dan nog
een kleinere kuil. Daar legt ze de eieren in. Dan dekt ze het nest af en hup, de
zee weer in. Dat is ook weer gedaan. Als ze weer in de zee is, doet ze hetzelfde
als voor ze eieren legden. Behalve nog ouder worden!
Als de zeeschildpad nog ouder is geworden (ze kan soms wel 100 jaar worden!) Ze
eet ze nog steeds hetzelfde, alleen niet zoveel dierlijk voedsel meer. Nu eet ze
sponzen en algen en zo.
Nu is haar schild weer zachter geworden, want
de oudste zeeschildpadden hebben de zachtste schilden. Eigenlijk lijken
zeeschildpadden altijd al op een opa of oma. Want hun kop ziet eruit als een
oude mannetjeskop. En ze hebben ook geen tanden. Zeeschildpadden zijn zelfs
bijna doof! Daarom lijken ze pas echt op een opa of oma. Maar sommige
zeeschildpadden worden niet eens opa of oma, of zelfs niet eens volwassen!
Kleine zeeschildpadjes worden vaak opgegeten door roofvogels, en volwassen
zeeschildpadden worden vaak gevangen in visnetten. Dus voorzichtig als je in een
oceaan gaat vissen!
Deze zeeschildpad lijkt oud,
maar dat is hij niet!
5. Hoe zit een zeeschildpad in elkaar?
In dit hoofdstuk vertel ik hoe een zeeschildpad in elkaar zit. Net als bijna
alle dieren heeft een zeeschildpad een skelet. Dat ziet er wel anders uit dan
die van andere schildpadden, maar toch..
De lichaamsdelen
Een zeeschildpad bestaat uit: een rugpantser (carapax), buikpantser
(plaston) en een beenpantser, dat weer deel is van het skelet. Het skelet is
meestal bedekt met hoornplaten. Hoorn is een stof waar je nagels van gemaakt
zijn. Het zijn een soort grote schubben. Het rugschild is platter en lichter dan
bij gewone schildpadden. Bij platrug schildpadden is het rugschild zo dun, dat
je er met je nagel doorheen kan prikken. En een lederschildpad heeft zelfs
helemaal geen schild. Die heeft een soort leren huid. Leder is een oud woord
voor leer. De kop kan niet onder het schild worden teruggetrokken, zoals bij de
meeste schildpadden. Door zijn platte schild kan de zeeschildpad erg goed (en
snel) zwemmen. Een groene zeeschildpad kan wel 35 km per uur en is daarmee het
snelste reptiel. Maar op het land zijn ze niet zo snel. En ze hebben flippers in
plaats van poten met klauwen. Zeeschildpadden kunnen lang onder water blijven,
wel een kwartier. Als ze rustig blijven, kunnen ze zelfs uren ademloos op de
bodem stilliggen. Sommige zeeschildpadden overwinteren zelfs op de zeebodem!
Het skelet
Net als andere dieren hebben zeeschildpadden een skelet. Het ziet er wel anders
uit dan dat van andere schildpadden. Sommige skeletten zijn wel 3 meter lang!
Dat skelet is meestal van een lederschildpad. Een lederschildpad kan 3 meter
worden.
Maar sommige zeeschildpadden
hebben een heel klein skelet (zoals warana’s en Kemps schildpadden). Want dat
zijn ook de kleinste soorten zeeschildpadden. Dus die hebben ook de kleinste
skeletten. Zeeschildpadden kunnen hun kop niet in hun schild terugtrekken, zoals
andere schildpadden. En hun poten ook niet helemaal. Maar toch zijn ze goed
beschermd.
6.Bedreiging van de zeeschildpad
In dit hoofdstuk vertel ik hoe zeeschildpadden worden bedreigd. En
dat gebeurd door de mens. Want zeeschildpadden verdrinken in netten, we vangen
ze voor hun schild en voor de soep, enz. In dit hoofdstuk vertel ik nog
meer.
Verdrinking
Zeeschildpadden ademen lucht. Als ze in een net vast komen te zitten verdrinken
ze. Zo komen er elk jaar duizenden zeeschildpadden in netten van de vissers. In
de Golf van Mexico komen er steeds meer vissers. Vooral zeldzame Kemps
schildpadden raken vast in de netten.
De
oplossing: een luikje
Onderzoekers hebben een oplossing voor dit probleem gevonden: een
speciaal luik in de netten waardoor zeeschildpadden kunnen ontsnappen. Zo’n luik
is niet duur en is zo gemaakt dat er bijna net zoveel vissen gevangen worden. In
Amerika heeft het WNF (Wereld Natuur Fonds) op deze luiken aangedrongen. De
meeste vissers zagen dit eerst niet zitten, maar de Amerikaanse regering heeft
gezegd dat de vissers ze moeten gebruiken. Nu er op blikjes garnalen staat dat
ze ‘zeeschildpad vriendelijk’ zijn gevangen, verkopen ze beter en dus worden de
vissers er ook beter van.
Normaal
blijft het luik gesloten. Maar als de zeeschildpad in het net komt, duwt hij het
luik open en ontsnapt hij
Legstrand wordt ligstrand
Miljoenen jaren hadden de zeeschildpadden hun legstranden voor zichzelf.
Pas deze eeuw kwam daar verandering in. Toen ontdekte de mensen de stranden als
plek om op vakantie naar toe te gaan. Kuilen gravend en parasol prikkend werden
zo vele nesten kapot gemaakt. Maar ook lawaai schrikt zeeschildpadden af en
kunstlicht, bijvoorbeeld van discoteken, brengt de baby’s in de war. Langs de
Middellandse Zee zijn de meeste legstranden verdwenen.
De oplossing: voorlichting
en bescherming
Gelukkig is het nog niet voor alle stranden te laat. Zelfs niet voor drukke
stranden aan de Middellandse Zee. In veel gevallen blijkt zelfs dat veel nesten
heel blijven, als mensen op het strand zich maar aan de regels houden.
Voorlichting aan bezoekers is daarom belangrijk. Het WNF werkt mee aan deze
voorlichting en zorgt ervoor dat de belangrijkste stranden reservaten worden,
waar niks gebouwd mag worden. Zo voeren Nederlandse WNF-rangers in 1994 actie om
het Griekse eiland Zakynthos, het belangrijkste legstrand van de Middellandse
Zee, veilig te stellen.
Soep en schild
De meeste zeeschildpadden smaken erg vies, behalve de groene zeeschildpad.
Deze soort wordt ook wel soepschildpad genoemd, en waarom is niet zo moeilijk.
Jarenlang is op deze zeeschildpad gejaagd. Vooral in Europa en in Amerika werd
schildpaddensoep een dure lekkernij. En karetschildpadden worden gevangen om hun
mooie schild. Tot voor kort werden in Japan elk jaar wel 30.000
karetschildpadden verwerkt.
De oplossing: geen internationale handel
De meeste landen zijn aangesloten bij CITES: een verdrag waarin afspraken
zijn gemaakt over handel in bedreigde diersoorten. Onder andere op aandringen van
het WNF is in CITES
opgenomen dat aangesloten landen niet meer op zeeschildpadden mogen jagen. Zo
stopte Japan in 1992 de invoer van karetschildpadden, en in Nederland mag geen
schildpaddensoep meer worden ingevoerd. 
Ziek door rommel
Door mensen wordt de zee als een soort reuzenvuilnisbak gezien. Alle rommel
verdwijnt in de oceaan. Soms is het afval zichtbaar, zoals plastic zakken.
Vooral lederschildpadden zien deze zakken voor een kwal aan. Bijna de helft van
deze soort heeft plastic ingeslikt. Waarschijnlijk zijn er ook duizenden die
daar aan dood gaan. Het komt ook voor dat het afval niet zichtbaar is, wat nog
veel griezeliger is. We weten niet hoe het komt, maar er worden steeds meer
zeeschildpadden gezien met rare bulten. Dat gebeurt vooral bij groene
zeeschildpadden. Het is logisch dat de vervuiling van de zee daar iets mee te
maken heeft.
De oplossing: houd de zee schoon
Natuurbeschermingsorganisaties, zoals het WNF, knokken al jaren voor strenge
regels om de zee schoon te houden. Een aantal giftige stoffen mag niet meer
worden gebruikt. Voorlichting aan schippers moet ervoor zorgen dat ze hun
plastic en ander afval niet meer overboord gooien.
7.Weetjes
- De zwaarste zeeschildpad (een
lederschildpad) woog wel 961 kilo.
- Een dikkopschildpad moet soms wel
10.000 kilometer reizen voor ze hun eieren kunnen leggen.
- Lederschildpadden kunnen soms meer dan
een kilometer diep duiken.
- Meestal leggen zeeschildpadden 100 eieren,
maar er zijn er wel eens 242 geteld bij een karetschildpad.
- Als zeeschildpadden eieren leggen moeten
ze ‘huilen’ omdat ze tijdens het leggen vocht maken, en dit via hun
ogen kwijt raken want ze kunnen niet zweten.
- Als zeeschildpadden in hun eieren zitten,
bepaalt de temperatuur van de zon of het een mannetje of een vrouwtje
wordt. Is het warmer dan 30 graden, wordt het een vrouwtje. Is het kouder
dan 28 graden, wordt het een mannetje.
- Zeeschildpadden blijven hun hele leven
doorgroeien.
- Als ze rustig blijven, kunnen
zeeschildpadden uren ademloos onder water stilliggen. Sommige soorten
overwinteren daar zelfs!
Slot
Ik vond het erg leuk om aan dit werkstuk te werken.. Ik heb verteld over
verschilldende soorten, familie, hoe ze groot worden, de voortplanting,
bedreiging enz. Naast dat ik het leuk vond om aan dit werkstuk te werken, heb ik
er ook nog veel wat van geleerd! Ik vind het wel jammer dat de grootste be dreiging
van zeeschildpadden de mens is. Er zijn al veel oplossingen gevonden en ik hoop
dat er nog meer komen.Voor dit werkstuk ben ik ook naar het Schildpaddencentrum
geweest in Alphen a/d Rijn en heb daar ook wat geleerd. Dat is een soort
schildpaddenasiel. Er zijn veel landschildpadden en moerasschildpadden. Door middel
van een speurtocht is het leuk en leerzaam. Ze hebben mij gevraagd of ik het
werkstuk naar hun door wil sturen, en als het goed is komt het op de website.
Literatuurlijst
Mijn vriendje de zeeschildpad, door Y. Métral.
http://www.wnf.nl/spreekbeurten/zeeschildpadden
http://www.zeeschildpadden.pagina.nl
http://www.zeedieren.pagina.nl
http://www.schildpaddencentrum.nl
http://www.dessie.be
http://www.tryonx.nl/kids
http://www.brigittesschildpaddensite.nl
http://www.planet.nl
http://www.kinderenwebhotel.be
© 2006 Noah
Grootscholten
|
